Błonnik pokarmowy
Błonnik pokarmowy to zbiorcza nazwa dla składników roślinnych, które nie są trawione w taki sposób jak białka, tłuszcze czy przyswajalne węglowodany. Obejmuje frakcje rozpuszczalne i nierozpuszczalne oraz różne związki budujące struktury roślin, m.in. celulozę, hemicelulozy, pektyny, gumy, śluzy i ligniny. Różne frakcje błonnika mają odmienne właściwości technologiczne i inaczej zachowują się w przewodzie pokarmowym: część wiąże wodę i tworzy bardziej „żelową” konsystencję, część zwiększa objętość treści pokarmowej. Dlatego błonnik jest ważnym elementem diet opartych na warzywach, owocach, strączkach i produktach pełnoziarnistych.
Jeżeli trudno uzyskać stałą podaż błonnika z jedzenia, na rynku dostępne są preparaty błonnikowe w proszku, kapsułkach oraz gotowe mieszanki do napojów. W suplementach często dominują frakcje rozpuszczalne (np. pektyny, gumy, śluzy) lub mieszanki kilku frakcji, a różnice między produktami wynikają z surowca, stopnia rozdrobnienia i proporcji.
Dla użytkownika kluczowe są informacje praktyczne: ile błonnika przypada na porcję, jaka jest zalecana porcja dzienna oraz jak producent opisuje sposób użycia. W codziennym stosowaniu ważne jest też dopasowanie porcji do jadłospisu i odpowiednia ilość płynów w ciągu dnia, bo błonnik wiąże wodę. Typowe rekomendacje żywieniowe często wskazują ok. 20–30 g błonnika dziennie, jednak realna ilość zależy od diety i tolerancji. Najlepszą praktyką jest stopniowe zwiększanie podaży i wybór produktu, którego skład i porcja są maksymalnie czytelne.