Pikolinian chromu
Pikolinian chromu to forma chromu, w której pierwiastek jest związany z kwasem pikolinowym. Chrom jest pierwiastkiem śladowym, czyli w diecie występuje w bardzo małych ilościach, a w żywności jego zawartość może się różnić w zależności od surowca, gleby, stopnia przetworzenia i sposobu przygotowania. W przyrodzie pierwiastki śladowe rzadko są „samotnymi metalami” – częściej występują jako elementy soli i kompleksów, albo jako składniki struktur biologicznych. Pikolinian jest więc nazwą formy chemicznej, czyli sposobu związania chromu w danym surowcu.
Ciekawostką jest skala liczb, w której chrom bywa opisywany: mikrogramy brzmią abstrakcyjnie, dopóki nie zestawi się ich z gramami białka czy tłuszczu. To pokazuje, że świat odżywiania ma kilka warstw „wielkości”: makroskładniki są liczone w gramach, część witamin w miligramach, a niektóre pierwiastki w mikrogramach. Kiedy człowiek zaczyna czytać tabele, widzi, jak różne są te skale i jak inaczej trzeba o nich myśleć.
W technologii żywności chrom nie jest składnikiem, który standardowo opisuje się w tabelach tak powszechnie jak sód czy wapń; częściej pojawia się jako element deklaracji w produktach, które mają precyzyjnie zdefiniowane mikroskładniki. Pikolinian chromu wpisuje się w praktykę „języka form”: podobnie jak cytrynian, mleczan czy fosforan przy innych pierwiastkach, pikolinian informuje o postaci chemicznej. To hasło jest więc przede wszystkim opowieścią o tym, jak pierwiastki śladowe są opisywane w składach: jako związane formy, a nie jako „czysty pierwiastek”.