Izoleucyna
Izoleucyna to jeden z aminokwasów egzogennych, czyli takich, które muszą być dostarczane z dietą. Britannica opisuje ją jako aminokwas obecny w większości powszechnych białek, czasem stanowiący od 2 do 10 procent ich masy. Została po raz pierwszy wyizolowana z fibryny na początku XX wieku. Należy do aminokwasów rozgałęzionych, razem z leucyną i waliną, ale z punktu widzenia codziennego żywienia najważniejsze jest to, że trafia do organizmu wszędzie tam, gdzie pojawia się białko: w mięsie, rybach, jajach, mleku, soi, nasionach i roślinach strączkowych.
Chemicznie izoleucyna jest izomerem leucyny, co oznacza, że ma ten sam wzór sumaryczny, ale inny układ atomów w przestrzeni. Britannica zwraca uwagę, że zawiera dwa centra chiralności, co wyróżnia ją na tle części innych aminokwasów. W praktyce pokazuje to, jak precyzyjna jest architektura białek: niewielka różnica w ułożeniu atomów tworzy odrębny aminokwas o własnym miejscu w strukturach białkowych. Encyklopedycznie najlepiej ujmować izoleucynę jako stały element zwykłych białek pokarmowych, a nie jako składnik istniejący głównie w odżywkach.